Landbouw en veeteelt

Oproeping
 Gaat allen op nu naar Enkhuizen  
De oude stad der haringbuizen 
Want zij is dra de Landbouwbruid 
Zij, machtig in den tijd van Spanje 
Zoo hecht een bolwerk van Oranje 
Zij noodt tot een bezoek uit.

Met dit fraaie vers - en dit is nog maar het eerste couplet - besloot de Enkhuizer Courant een pagina's lang artikel over de opening van de landbouwtentoonstelling op dinsdag 6 september 1904. De 'oproeping' was niet aan dovemansoren gericht. Tot en met de slotdag op vrijdag 9 september werden zo'n 11.000 bezoekers geteld.
De tentoonstelling was groots opgezet. De Boksewei, het Matrozenkerkhof, het Plantsoen en de Botstraat (nu de Prins Bernhardlaan) stonden vol met gebouwen waarin honderden exposanten hun waren toonden. De bezoeker kwam het terrein op via een fraaie poort op het Beurzenbruggetje.

De Hollandse Maatschappij van Landbouw organiseerde met grote regelmaat dit soort tentoonstellingen. Ze hadden een educatieve doelstelling. Men wilde de boeren tonen wat er in een modern agrarisch bedrijf mogelijk was, maar er werden ook wedstrijden gehouden.
 In Enkhuizen werden ongeveer 300 prijzen uitgereikt. 

Ondertussen vierden de Enkhuizers feest. Er stond een kermis op het Verlaat en alle avonden was er wel wat te doen. De twee orkesten, het Stedelijk en De Eendracht, draaiden overuren. Elke avond speelden ze in een van de zalen of in de muziektent in de Paktuinen. Deze was verlicht, niet met lampions of 'illuminatieblokjes', maar met moderne gaslampen. Op woensdagmiddag was er in Het Park voor de kinderen een aparte zangvoorstelling.

De Nieuwe Westerstraat was versierd met erebogen en lampions, zodat de vele bezoekers die door de Koepoort de stad binnen kwamen een waardige ontvangst kregen. In het Snouck van Loosenpark stonden honderden vetpotjes die 's avonds voor een feeërieke sfeer zorgden. 
 Op vrijdag was er een slotconcert in de muziektent en later op de avond een vuurwerk op de werf in de Paktuinen.

Slechts één man stond niet te juichen. In een advertentie vroeg hij om opsporing van zijn kip. Die was hij op de tentoonstelling kwijtgeraakt!

Bij de aanleg van de nieuwe havens in het zuiden van de stad aan het einde van de zestiende eeuw, hoorde natuurlijk ook een fortificatie om die havens te beschermen. Op het zogenaamde Westerhoofd verscheen een stenen blokhuis, met op het dak een platform voor kanonnen. 

Al in de zestiende eeuw werden er ossen uit Denemarken ingevoerd om in Holland vet geweid en geslacht te worden. Door het inrichten van een grote veemarkt met allerlei faciliteiten op het huidige Stationsplein, wist Enkhuizen de Deense en Sleeswijkse veehandelaren naar zich toe te trekken ten koste van de Hoornse veemarkt. 

De familie Tatinghof had een belangrijke positie in de groep Deense handelaren. Zij konden het fort op het Westerhoofd voor een lage prijs huren voor opslag van allerlei zaken die bij de Ossenmarkt hoorden. Als snel kreeg dat fort de naam Denenburg. Rond 1650 verloor de Enkhuizer Ossenmarkt zijn positie en verhuisde naar Amsterdam. In 1654 besloten de Enkhuizer burgemeesters de Ossenmarkt af te breken.

De Denenburg is daarna voor allerlei doeleinden gebruikt. In 1795 vertrok de laatste huurder, het kleermakersgilde, uit het fort. In 1822 is de Denenburg gesloopt, op een klein stuk muurwerk in het havenhoofd na.